Blog
astronomia plastyczna
T.S.
T.S. Tomasz Szulga, psycholog
0 obserwujących 102 notki 24726 odsłon
T.S., 5 lutego 2017 r.

Teoria akceleracji II (3) - pole akceleracji a fizyka

84 0 0 A A A
Obiekt transneptunowy – (nie)prawdopodobna sytuacja
Obiekt transneptunowy – (nie)prawdopodobna sytuacja

METODOLOGIA ODKRYĆ W NAUKACH
PRZYRONICZYCH I ŚCISŁYCH

WIZJA ASTRONOMII PLASTYCZNEJ


3.1. POLE HIGGSA - POLE GRAWITACYJNE A PRZESTRZEŃ

Pole Higgsa nadaje cząstkom masę. Podobnie pole reintegracji i akceleracji nadaje rzeczywistości poznawczej wartość i wiąże się z nią. Można zatem zapytać, dlaczego tu właśnie chodzi o pole Higgsa a nie pole grawitacyjne z jego kwantem masy - grawitonem (tak jak kwantem twórczości jest wartość i pomysł twórczy)?

          Tutaj pole grawitacyjne jest zwykłym, niemal czczym materializmem, podczas gdy pole Higgsa jest specyficznym innym, wyższym, ogólniejszym wymiarem, regułą (swoistą "łaską i duchowością").

          Wiadomo, że czasem jedynie z pozycji wyższego wymiaru można rozwiązać antynomie i węzły gordyjskie oraz kwadratury koła niższego wymiaru (por. E. Abbott, "Flatlandia, czyli Kraina Płaszczaków: powieść o wielu wymiarach"). Podobnie jest z teorią względności i teorią grawitacji Newtona, tak jak z teorią akceleracji w stosunku do klasycznej psychologii i sensem zdania w relacji do tworzących je liter. W starożytności na przykład niektóre problemy klimatu nierozwiązywalne z pozycji płaskiej Ziemi zostały prawidłowo rozwiązane dopiero później z pozycji trzeciego, kosmicznego wymiaru. Podobnie jest z operującą dodatkowymi wymiarami teorią megawszechświata (oczywiście "łaska i duchowość" mogą być pojęciami związanymi np. z reintegracją - rzecz jasna w mikroświecie takiej metafizyki nie ma).


3.2. WYMIARY POLA HIGGSA

Pole reintegracji można porównać do przestrzeni trójwymiarowej (i wypłynięcia na powierzchnię), pole akceleracji zaś - do hiperprzestrzeni (i dostania się na brzeg). Czy w takim razie pole Higgsa ma związek z przestrzenią i jej wymiarami - czy istnieje "dalszy ciąg" pola Higgsa (jako np. przestrzeń 10-wymiarowa opisywana przez teorię superstrun i M-teorię)?

          Widać wiec, że nieco daleka analogia pola akceleracji i pola Higgsa jest w miarę płodna i otwiera pole do rozważań. Można więc ją snuć dalej - powyższe przykłady jedynie ilustrują możliwości heurystyczne samej teorii akceleracji, w tym dla fizyki i kosmologii.


3.3. POLE HIGGSA I PROBLEM MASA - WARTOŚĆ W FIZYCE

Pole Higgsa jest polem bozonowym, wypełniającym próżnię ładunkiem słabym, będącym źródłem masy cząstek.

          Bozony w relatywistyce i teorii kwantowej to cząstki - nośniki energii, o tym samym stanie kwantowym (takie jak np.  fotony znajdujące się w strumieniu lasera). Fermiony zaś to cząstki materii (np. takie jak elektrony , miony, kwarki itp.), przebywające w różnych stanach, parametrach kwantowych.

          Pole Higgsa (skalarne - nie wektorowe) podobne jest do pola magnetycznego. Tu maksimum pola łączy się z minimum energii środowiska-materiału. Podobnie dla wartości pola Higgsa równego natężeniu 175 GeV (wartość obliczona z teorii oddziaływań słabych Fermiego oraz z obserwacji mionu) próżnia przyjmuje minimalną wartość energii.

          Pole Higgsa łączy się ze zjawiskiem masy, towarzyszącej przemianom cząstek pola słabego z lewoskrętnych na prawoskrętne i odwrotnie, zgodnie z tzw. symetrią cechowania, czyli prawem zachowania ładunku słabego. Na przykład miony, cząstki prawoskrętne, nie mające ładunku słabego, przechodzą w lewoskrętne, niosące ładunek słaby, absorbując przy tym ładunek Higgsa z próżni, lewoskrętne zaś, odwrotnie, emitując bozon Higgsa. Pole Higgsa więc tworzy masę cząstki dzięki sprzęganiu cząstek z bozonami Higgsa.

          Podobnie jest z innymi cząstkami. Otrzymana masa określona jest wzorem m = gv (v=175 GeV, m - masa cząstki, g - stała sprzężenia do bozonu Higgsa). Dla mionu stała sprzężenia = 0,1 / 175 = 0,00057, dla elektronu = 0,0000028, dla kwarka wysokiego = 0,98. W teorii Modelu Standardowego i pola Higgsa stworzone zostały w miarę dokładne teorie mas ciężkich cząstek (np. bozonów W+,W- i Z0). Jednak ogólne prawa obejmujące teorię powyższej stałej sprzężenia do bozonu Higgsa pozostają nieopracowane.

          Ciekawe byłoby tutaj zastosowanie teorii, modelu akceleracji do rozwiązania tego problemu. Jest to jednak zupełnie odrębny temat.

          Szczegółowo prawa charakteryzujące funkcjonowanie mas (a więc wartości?) związanych z polem Higgsa przedstawia książka L. Ledermana i C. Hilla, "Dalej niż boska cząstka".

          Przedstawiona wyżej koncepcja dotyczy bozonu Higgsa - np. fermionów i bozonów. Nie wyjaśnia natomiast masy samego bozonu Higgsa, równej ok. 126 GeV, oraz tzw. masy silnej, związanej np. z nukleonami. "Masa silna wywodzi się ze skali masy stanowiącej integralny element chromodynamiki kwantowej, a nie z bozonu Higgsa" (L. Lederman, C. Hill, s. 317). I ten problem można dalej rozwinąć.

          I tak na przykład: Czy kiedy występuje emisja bądź absorpcja, pobieranie ze środowiska ładunku, bozonu Higgsa - towarzyszy temu zjawisko masy. Podobnie - czy czytamy, czy piszemy np. tekst, słuchamy czy mówimy, może temu towarzyszyć ferment, dynamika, "życie w sobie". Czy pytanie o pochodzenie masy bozonu Higgsa jest pytaniem o genezę takiej informacji? To wydaje się zbyt banalne - musi zaistnieć objaw życia, to, że to o TO chodzi.

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Tematy w dziale Rozmaitości